Van de mooie adviezen die ik hoorde van de nobele geleerde, Shaykh Sulaymān ar-Ruḥaylī - moge Allah hem behouden - in zijn heilzame dawrah (دورة أصول معاملة الأهل والأصحاب - Seminar over de principes van interactie met familie en metgezellen), waar ik elke echtgenoot, echtgenote of wie dan ook op het pad naar het huwelijk oprecht naar adviseer om naar te luisteren - noemde de Shaykh een hartverwarmend en praktisch advies.
Hij zei dat een van de mooiste dingen die een vader kan doen, is om voor zijn kinderen een gestructureerd tijdschema en een gezinsprogramma te creëren, en dat man en vrouw zich bij hen aansluiten in deze nobele routine. De ouders zeggen bijvoorbeeld tegen hun kinderen: “Tussen ʿAṣr en ʿIshāʾ mag niemand een telefoon of welk apparaat dan ook gebruiken.” Er wordt een doos in het huis geplaatst waar iedereen zijn telefoon neerlegt, en gedurende die tijd houdt het gezin zich bezig met het zoeken naar kennis, het lezen van de Koran, het lezen van nuttige boeken, het voeren van zinvolle gesprekken, het genieten van elkaars gezelschap en het delen van momenten van ḥalāl-plezier en vreugde als gezin. De Shaykh zei dat dit nooit zal werken zonder geduld.
En hoe waar zijn zijn woorden. We leven in een tijd waarin mensen gevangenen zijn geworden, gevangengezet door de schermen van hun telefoons. Je zult een gezin aantreffen dat onder hetzelfde dak woont en elkaar toch sms't via een scherm. Een moeder die alleen zit. Een vrouw die verlangt naar aandacht. Een kind dat op zoek is naar een momentje met zijn vader, maar helemaal verdwaald in de stroom van apparaten. Dit is werkelijk bedroevend.
Hoe mooi is een huis waar barmhartigheid, liefde en warmte worden verspreid - omdat vader en moeder een besluit hebben genomen: een deel van de dag geen apparaten. In plaats daarvan verbinden harten zich, ontmoeten ogen elkaar en wordt de liefde opnieuw aangewakkerd. Want relaties zijn niet louter gebaseerd op aanwezigheid - ze zijn gebouwd op echte aandacht, emotie en verbinding.
Herinneren wij ons de Profeet ﷺ niet? Hij zat ooit met zijn metgezellen en droeg een ring. Hij merkte dat het hem afleidde tijdens hun bijeenkomst. Zoals verteld door Ibn ʿAbbās, keek hij naar de ring en vervolgens naar hen - dus verwijderde hij hem en gooide hem weg. De metgezellen merkten het, uit hun diepe liefde en aandacht, onmiddellijk op en vroegen: “Waarom deed je dat, O Boodschapper van Allah?”
De Profeet ﷺ zei: «شَغَلَنِي هَذَا عَنْكُمْ مُنْذُ الْيَوْمَ» “Dit heeft mij sinds vandaag van je afgeleid.”
Vraag jezelf dus af: wat heeft hij gekozen? De ring - of zij? Hij heeft ze uitgekozen. Hij koos zijn metgezellen. Hij verkoos de mensen boven het object.
Dus wanneer zullen we hetzelfde doen? Wanneer zullen we onze telefoons uitschakelen en ons tot onze families wenden? Aan onze geliefde moeders, vrouwen, kinderen en broers en zussen?
Laten we niet toestaan dat de helderheid van onze schermen de warmte en liefde van ons huis verduistert.