Samen roeien door de zee van het huwelijk

Mijn lieve broer en zus,

Het huwelijk is inderdaad een reis die anders is dan alle andere, en de mooiste manier om je dit voor te stellen is als een kleine boot die over de uitgestrekte zee van het leven vaart. De zee is nooit stil: de golven botsen op elkaar, soms zachtjes meeslepend, soms hevig schuddend met stormen en wind. Binnenin waait een kalme bries die troost en vreugde brengt, maar ook plotselinge windstoten die geduld en uithoudingsvermogen op de proef stellen.

In deze boot zitten man en vrouw. Als iemand alleen roeit, zullen zijn armen snel verzwakken, zal zijn geest snel moe worden en kan de boot uit koers raken. Maar wanneer beiden samen de riemen vastpakken - ieder geeft kracht, ieder geeft inspanning - beweegt de boot soepel, gestaag en stevig naar zijn bestemming. Dit is de reden waarom de rechtvaardige man en de rechtvaardige vrouw nooit echt compleet zijn totdat ze elkaar vinden. Samen roeien ze deze boot over de oceaan van het leven.

Maar laat het bekend zijn: het pad zal niet altijd kalm zijn. Er zullen stormen komen, de golven zullen de boot laten schommelen en de wind kan er tegenaan huilen. Er kunnen ruzies ontstaan, ontberingen kunnen de band op de proef stellen, en beproevingen kunnen proberen de fundamenten van het huwelijk te doen wankelen. Maar wat de boot drijvend en stabiel houdt is niet rijkdom, geen schoonheid, noch vluchtige emoties - het is de kracht van degenen die erin zitten. Die kracht is gebouwd op liefde en genegenheid tussen echtgenoten, op genade en geduld, op trouw aan de religie van Allah, op vrees voor Hem, vroomheid en goed karakter - want zonder dit zal de boot zinken en zal het huwelijk geen stand houden.

Kijk naar de huwelijken die tientallen jaren stand hebben gehouden, waar oude mannen nog steeds vol genegenheid naar hun vrouw glimlachen, en vrouwen nog steeds met tederheid de handen van hun echtgenoten vasthouden. Wat heeft hen bij elkaar gehouden? Niet de voorbijgaande gloed van de jeugd, noch de charme van vluchtige schoonheid, maar hun gedeelde roeien - hun eenheid in aanbidding, hun vertrouwen in Allah, hun geduld met elkaar, en hun liefde die dieper werd met elke beproeving die ze overwonnen.

En kijk eens naar het tegenovergestelde: huwelijken waarbij de boot snel zonk. Het was niet de storm die hen vernietigde, maar de afwezigheid van eenheid binnenin. De één roeide terwijl de ander weigerde. De een deed moeite, de ander hield zich in. De één zocht het genoegen van Allah, terwijl de ander wereldse verlangens najaagde. Hoe kan de boot in zo’n toestand stabiel blijven?

Dus, mijn broeder, als je een duurzaam huwelijk wenst, roei dan met je vrouw, niet tegen haar. En mijn zuster, als je een leven van rust wenst, roei dan naast je man en niet bij hem vandaan. Laat uw riemen liefde, geduld en barmhartigheid zijn. Laat je kompas de Koran en de Sunnah zijn. En laat je anker taqwā zijn: angst voor Allah en vroomheid.

Want alleen hiermee zal uw boot de levenszee veilig kunnen oversteken, totdat u samen de kust van het Hiernamaals bereikt en uw eindbestemming het Paradijs is.