In de naam van Allah, de Meest Barmhartige, de Schenker van Barmhartigheid.
Al-Hāfidh Ibn Hajr zei:
Hadieth nr. 967:
Van Abdullāh b. Mas’ūd (radiyallāhu ‘anhu) die zei: De Boodschapper van Allah (salallāhu ‘alayhi wasallam) zei:
"O jeugd! Degenen onder jullie die een vrouw kunnen onderhouden, moeten trouwen, want het huwelijk beheerst de blik en beschermt de geslachtsdelen tegen onzedelijke daden. En als iemand niet in staat is te trouwen, moet hij vasten, want het is een schild."
Hadieth is overeengekomen door Bukhāri (1905) en Muslim (1400).
Het commentaar van Shaikh Sālih al-Fawzān:
Deze hadeeth is een leiding van de Profeet (salallahu 'alayhi wasallam) gericht op de moslimjongeren, specifiek vanwege het feit dat verlangens en lusten in de jeugd sterker zijn en dus de noodzaak voor hen om te trouwen groter is. Om deze reden moedigde hij (salallāhu ‘alayhi wasallam) hen aan om te trouwen.
Zijn (salallāhu 'alayhi wasallam) zegt: “O gezelschap van jongeren!” Dan is dit een toespraak tot de moslimjongeren, “Wie onder jullie in staat is een vrouw te onderhouden,” wat betekent: in staat om voor haar te zorgen en seksuele relaties met haar te hebben. De bedoeling hier is echter het eerste: “Wie in staat is een vrouw te onderhouden, moet trouwen.” Dit is een gebod dat de verplichting van het huwelijk bewijst. En de regeling van het huwelijk zelf wordt gedekt door de vijf bepalingen van de Sharie`ah:
Het kan verplicht zijn (wājib) voor degene die bang is dat hij overwonnen wordt – dus degene die bang is voor zichzelf fitnah, dan is het huwelijk een verplichting.
Het huwelijk kan onder bepaalde omstandigheden harām zijn, zoals het trouwen met een vrouw terwijl ze in haar wachttijd zit [van een scheiding, khula` of de dood van haar echtgenoot] – of trouwen met een vrouw die in de verboden categorieën staat:
“Verboden in het huwelijk met jou zijn je moeders, je dochters en je zussen.” [an-Nisaa: 23]
En andere soortgelijke verzen die een verbod bevatten. Ook is het huwelijk verboden voor degene die niet in staat is de verantwoordelijkheden en verplichtingen van het huwelijk na te komen – en niet in staat is de rechten van het huwelijk te vervullen, of die van plan is haar letsel toe te brengen. Het huwelijk is in dit geval dus verboden.
Dus de regels over het huwelijk verschillen afhankelijk van de verschillende omstandigheden. Het kan dus verplicht zijn in bepaalde situaties, aanbevolen in andere situaties, of toegestaan (mubāh), of verboden of niet leuk (makrooh), afhankelijk van de heersende omstandigheden.
Toen noemde de Boodschapper (salallahu ‘alayhi wasallam) een voordeel van trouwen: “Het beheerst de blik.” Dus wanneer een persoon trouwt en Allah hem voldoende is, hem verrijkt door middel van zijn vrouw, kijkt hij niet naar andere vrouwen. En natuurlijk is het kijken naar andere vrouwen haraam – en wat in de meeste gevallen tot kijken leidt, is omdat men niet getrouwd is. Als een persoon trouwt, dan is Allah (de Almachtige en Majesteitelijke) voldoende voor hem en zal hij niet naar andere vrouwen kijken. “Het is een bescherming voor de geslachtsdelen” tegen het vervallen in onzedelijke daden.
Dus als een persoon sterke lusten heeft, trouwt hij, dan worden die lusten beschermd tegen immorele daden doordat hij datgene doet wat Allah voor hem heeft toegestaan. In het huwelijk is er dus een bescherming voor man en vrouw. En dit is op zichzelf een enorm voordeel, het is eerder het grootste voordeel. Het is om deze reden dat de Profeet (salallahu ‘alayhi wasallam) zei: “Want het controleert inderdaad de blik en beschermt de geslachtsdelen tegen immorele daden.”
"En wie dat niet kan." Dus terwijl hij in een sterke emotionele staat van verlangen verkeert, maar toch niet in staat is een vrouw te onderhouden, hoe kan hij dan zijn lusten en verlangens verhelpen? Hij geneest dat door te vasten, omdat het het verlangen verbreekt en verzwakt. Verlangens kunnen voortkomen uit eten en drinken – dus als iemand vast en eten en drinken laat staan, verzwakt dat de bloedstroom en verzwakt dat sterke verlangen om ontoelaatbare en immorele daden te verrichten. Het verzwakt het verlangen om naar het haram te kijken, en zo wordt het vasten een schild.
De term die in de hadith voor schild wordt gebruikt is al-Wijā, wat in zijn oorsprong castratie betekent, en dat komt omdat de gecastreerde geen verlangens heeft. Vasten heeft dus een soortgelijk effect omdat het de lusten verzwakt, en dat is waar de Profeet (salallahu ‘alayhi wasallam) hen in leidde (dat wil zeggen: vasten).
Deze hadeeth bevat dus een gebod om te trouwen, vooral voor de jeugd, en voor iemand die sterke verlangens heeft, zodat hij zijn verlangens niet vervult op een manier die Allah heeft verboden.
Het lijdt geen twijfel dat kijken naar wat verboden is leidt tot iets dat onvermijdelijk zal eindigen in tranen en spijt! Om deze reden heeft Allah, de Machtige en Majestueuze, gezegd:
"Zeg [O Profeet] tegen de gelovige mannen dat ze hun blikken moeten neerslaan en hun kuisheid moeten bewaken, want dat is zuiverder voor hen. Allah is zich zeker bewust van wat ze doen. En vertel de gelovige vrouwen dat ze hun blikken moeten neerslaan en hun kuisheid moeten bewaken." [An-Noor: 30-31]
Het kijken naar het andere geslacht brengt dus inherente gevaren met zich mee waaraan een persoon niet kan ontsnappen, behalve door drie zaken:
1. Om de blik neer te slaan en geen blikken te sturen.
2. Huwelijk voor degene die daartoe in staat is.
3. Vasten voor degene die niet kan trouwen, want het is een schild.
Allah, de Allerhoogste, heeft verklaard:
“En laat degenen die de financiële middelen voor het huwelijk niet kunnen vinden zichzelf kuis houden totdat Allah hen verrijkt met Zijn Gunst.” [An-Noor: 33]
Dus Hij, de Allerhoogste, beval hen kuisheid. En kuis zijn betekent de blik neerslaan en wegblijven van de plaatsen van fitnah (verdrukking), en het vermijden van omgang met het andere geslacht, aangezien dit allemaal middelen zijn voor fitnah – en wegblijven van deze dingen is van kuisheid.
Einde.
Aangepast van deel 4, pagina 304, Kitābun-Nikāh (Het boek van het huwelijk) uit Shaikh Sālih al-Fawzān's uitleg van Bulūgh Al-Marām min Adillatil-Ahkām van Al-Hāfidh Ahmad Ibn 'Ali Ibn Hajr Al-Asqalāni (geboren 773 N.H., overleden 852 N.H.), getiteld Tas-heel al-Ilmām bi-fiqhil-Ahādeeth min Bulūghil-Marām en is gedrukt in zeven delen.